.

Ιστορία του Καράτε

ΚΙΝΑ Η ιστορία των πολεμικών τεχνών χάνεται στα βάθη της ιστορίας. Υπάρχει γραπτή αναφορά στα 2600 π.Χ., για κάποιον πρόγονο του Kung F...


ΚΙΝΑ

Η ιστορία των πολεμικών τεχνών χάνεται στα βάθη της ιστορίας. Υπάρχει γραπτή αναφορά στα 2600 π.Χ., για κάποιον πρόγονο του Kung Fu. Στους αιώνες που ακολούθησαν αυτή η κινέζικη πολεμική τέχνη γινόταν ολοένα και πιο δημοφιλής ανάμεσα στους κατοίκους της Κίνας. Η ιστορία της Κίνας χρονολογείται κατά κανόνα από την εποχή της δυναστείας Shang [1766-1122 π.Χ.], μολονότι οι κινέζικοι θρύλοι ανάγονται σε μια παράδοση που εκκινεί ήδη από τους πρώτους αιώνες της 3ης χιλιετίας π.Χ.

Από τον 6ο αιώνα π.Χ. το Kung Fu γίνεται πραγματική πολεμική τέχνη κι αυτό οφείλεται κυρίως στους φιλόσοφους Λάο Τσε και Κομφούκιο. Το όνομα Λάο Τσε σημαίνει «γέρος σοφός». Ήταν εισηγητής της διδασκαλίας περί Ταό. Στην προσπάθειά του να ερμηνεύσει το άρρητο του Ταό στο έργο του «ΤΑΟ ΤΕ ΚΙΝΓΚ», χρησιμοποίησε αμφίσημες έννοιες. Την περί Ταό διδασκαλία του χρησιμοποίησε ο Κομφούκιος ως εφαλτήριο για την διαμόρφωση της δικής του ηθικής, κοινωνικής και φιλοσοφικής διδασκαλίας.

Ο Κομφούκιος [551-479 π.Χ.], ήταν άνθρωπος ευγενικής καταγωγής που πέρασε τη ζωή του ως περιοδεύων σύμβουλος των φεουδαρχικών πριγκίπων. Δυστυχώς, κανένα έργο του δεν έχει σωθεί εκτός από την συνεργασία του στη συλλογή «Άνοιξη και Φθινόπωρο». Οι βασικές αρχές του Κομφουκισμού είναι η υπακοή στους γονείς, ηλικιωμένους και ανώτερους, η υπακοή στα ήθη, τα έθιμα και τα πρότυπα, ο σεβασμός στο παρελθόν και την ιστορία, η αγάπη για την παραδοσιακή μάθηση, η εκτίμηση στη δύναμη του παραδείγματος, η μη βίαιη μεταρρύθμιση στο κράτος και την κοινωνία, η σύναξη, η προφύλαξη, η προτίμηση στη μέση οδό, το θάρρος και η αίσθηση υπευθυνότητας, η αντιμετώπιση των άλλων με αξιοπρέπεια.

Ο Κομφούκιος, επίσης, μιλούσε για τις πολεμικές τέχνες που πρέπει να υπάρχουν, όπως υπάρχουν οι τέχνες του λόγου, ενώ στη διδασκαλία των μαθητών του είχε συμπεριλάβει την τοξοβολία και την αρματοδρομία, εκτός από τα μαθηματικά, την μουσική και την λογοτεχνία. Ο αυτοκράτορας Han Bu [156-87] ήταν αυτός που συνέβαλλε στην άνθηση της πολεμικής τέχνης μεταξύ του κινέζικου λαού. Αργότερα, ένας γνωστός γιατρός, ο Hua Do [190-264] επινόησε μια σειρά κινήσεων για την καλή σωματική λειτουργία των ασθενών του βασιζόμενος στις κινήσεις πέντε ζώων: της αρκούδας, της τίγρης, του ελαφιού, του πουλιού και του πιθήκου.

Το 520 μ.Χ. ο Ινδός μοναχός και 8ος Πατριάρχης του Βουδισμού, Bodhidharma ή Ta-Mo στα κινέζικα, ταξίδεψε στη Κίνα για να διαδώσει τον Βουδισμό. Ο Βουδισμός είναι η πρώτη θρησκεία που εισήχθη στη Κίνα κι αποτέλεσε το μεγαλύτερο θρησκευτικό φαινόμενο της ανατολικής Ασίας. Ο Bodhidharma ίδρυσε στη Κίνα τη «Σχολή του Νου». Καταγόταν από βασιλική οικογένεια και ανήκε στη κάστα των πολεμιστών. Μετά την άτυχη συνάντησή του με τον αυτοκράτορα που διαφώνησαν για τις βασικές ιδέες της θρησκείας, αποσύρθηκε στην επαρχία Honan κοντά στο λόφο Shaolin όπου βρισκόταν ένας μικρός ναός βουδιστών μοναχών.

Κατά την παραμονή του εκεί διαπίστωσε ότι οι μοναχοί ήταν πολύ αδύναμοι σωματικά και τους δίδαξε μια σειρά από ασκήσεις τις οποίες έπρεπε να εκτελούν κάθε πρωί, πείθοντάς τους πως η ανάπτυξη του μυαλού πρέπει να συμβαδίζει με την ανάπτυξη του σώματος επειδή και τα δύο είναι ιερά δώρα. Οι ασκήσεις αυτές περιλάμβαναν τεχνικές ελέγχου της αναπνοής, κινήσεις ινδικής πάλης που είχε τελειοποιήσει στη διάρκεια των μακρινών κι επικίνδυνων ταξιδιών του και έλεγχο της ενέργειας chi. Στην κινέζικη ιατρική το chi κυκλοφορεί σε κύκλους που διαπερνούν το σώμα ως μεσημβρινοί και επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω των αγγείων.

Η πνευματική αυτή θεωρία συμπληρώνεται με την επίδραση του Yin [θηλυκό] και Yang [αρσενικό], μια θεωρία που συγχωνεύτηκε με τις θεωρίες για τα πέντε στοιχεία: νερό, φωτιά, ξύλο, μέταλλο και γη, που ισορροπούν μεταξύ τους ανάλογα με τις εποχές. Εδώ αξίζει να αναφερθεί πως για τους Ιάπωνες ο πυρήνας του ανθρώπου βρίσκεται στην περιοχή της κοιλιάς. Εκεί είναι η εστία που βρίσκονται ενοποιημένα η θέληση, το πνεύμα, το ήθος, τα συναισθήματα, όλα σε μια ποιότητα που υπερβαίνει το εγώ του ατόμου. Εκεί, ακόμα, βρίσκεται το σημείο που συγκεντρώνεται η ζωτική ενέργεια του ανθρώπου.

Η καλή υγεία οφείλεται στην αρμονία του Yin και Yang [στοιχεία της θεωρίας του Ταοϊσμού], ενώ η αρρώστια είναι το αποτέλεσμα της διαταραχής αυτής της ηρεμίας. Ο Bodhidharma έγινε ο θεμελιωτής της πολεμικής τέχνης των μοναχών Shaolin. Ο θρύλος αναφέρει πως ο Bodhidharma, αν και πρίγκιπας αρνήθηκε τα πλούτη και τη δύναμη για την πνευματική του αναζήτηση.

Το 527 π.Χ. πήγε σε μια σπηλιά πίσω από το ναό των Shaolin και διαλογίστηκε κοιτώντας έναν τοίχο επί 9 χρόνια. Σε αυτό το διάστημα ο Σεν Γκουάνγκ έμενε άγρυπνος φρουρός έξω από τη σπηλιά για να τον προστατεύει από τους κινδύνους, ενώ κατά καιρούς του ζητούσε να τον διδάξει. Ο Μποντιντάρμα όμως δεν απαντούσε ποτέ στις εκκλήσεις του. Οι Σαολίν επίσης προσκαλούσαν κατά καιρούς τον Μποντιντάρμα να έρθει στο ναό αλλά εκείνος συνέχιζε να μην απαντάει. Περί τα τέλη των 9 ετών, οι Σαολίν έχτισαν ένα ειδικό δωμάτιο γι’ αυτόν και τον προσκάλεσαν ξανά να μείνει εκεί. Ο Μποντιντάρμα απλώς σηκώθηκε, περπάτησε μέχρι το δωμάτιο, κάθισε και ξεκίνησε αμέσως τον διαλογισμό.

Ο Σεν Γκουάνγκ παρέμεινε φρουρός του έξω από το δωμάτιο για άλλα 4 χρόνια. Κατά καιρούς του ζητούσε να τον διδάξει αλλά ο Μποντιντάρμα συνέχιζε τον διαλογισμό αμίλητος. Ο Σεν Γκουάνγκ ήταν ήδη ακόλουθός του για συνολικά 13 χρόνια, αλλά αυτός δεν του είχε μιλήσει ποτέ. Ήταν χειμώνας και ο Σεν Γκουάνγκ στεκόταν στο χιόνι έξω από το παράθυρο του δωματίου. Ξεπαγιασμένος και θυμωμένος πήρε ένα κομμάτι πάγου και το πέταξε μέσα σπάζοντας το παράθυρο και ξυπνώντας τον Μποντιντάρμα από τον διαλογισμό. Κοίταξε τον Σεν Γκουάνγκ και αυτός θυμωμένος απαίτησε να μάθει πότε θα τον δίδασκε.

Ο Μποντιντάρμα του απάντησε ότι θα τον δίδασκε όταν από τον ουρανό θα έπεφτε κόκκινο χιόνι. Όταν το άκουσε αυτό ο Σεν Γκουάνγκ πήρε το ξίφος του και έκοψε το αριστερό του χέρι. Κράτησε το κομμένο χέρι πάνω από το κεφάλι του και το στριφογύρισε. Το αίμα από το χέρι του πάγωσε στον κρύο αέρα και έπεσε σαν κόκκινο χιόνι. Βλέποντας αυτό ο Μποντιντάρμα συμφώνησε να τον διδάξει. Ως φόρο τιμής στη θυσία του Σεν Γκουάνγκ οι μαθητές και οι μοναχοί του ναού των Σαολίν χαιρετούν ο ένας τον άλλον χρησιμοποιώντας μόνο το δεξί χέρι.
[Από το περιοδικό, «Μονοπάτι για τις Πολεμικές Τέχνες», τεύχος 76].

Ο Μποντιντάρμα πήγε στην Καντόνα και δίδαξε τις ιδέες του στη βόρεια Κίνα. Παρότρυνε τους οπαδούς του να απορρίψουν όλες τις βουδιστικές γραφές εκτός από το Λανκαβατάρα Σούτρα που διδάσκει ότι η αληθινή κατάσταση του Νιρβάνα [απραξία] είναι πλήρης κενότητα και ότι η απελευθέρωση επέρχεται ακριβώς με την ενόραση της ύψιστης αλήθειας. Πάντως στη Κίνα ήδη υπήρχαν πολεμικές τέχνες. Μία από αυτές ήταν βασισμένη στη συμπεριφορά πέντε ζώων, σε συνδυασμό με τα πέντε στοιχεία της κινέζικης αλχημείας. Με τις πολεμικές τέχνες οι μοναχοί Shaolin προστατεύονταν από τις επιθέσεις διαφόρων ληστών, αλλά και από Ιάπωνες πειρατές. Σε άλλες περιπτώσεις οι μοναχοί συμμετείχαν σε διαμάχες αυτοκρατόρων με στασιαστές.

Με την συνεχιζόμενη αύξηση της περιουσίας του μοναστηριού τους οι μοναχοί πολέμησαν κι εναντίον χωρικών που εξεγείρονταν λόγω της φτώχειας και της πείνας. Στη διάρκεια της δυναστείας Γυάν [1260] ο ιερέας Τζούε Γυουάν ανέπτυξε τις 18 κινήσεις του Bodhidharma σε 72 τις οποίες διέδωσε σε όλη την Κίνα. Αργότερα, μαζί με τους Μπάι Γιου Φανγκ και Λι Τσενγκ ενοποίησε τις ασκήσεις σε 170 κινήσεις οι οποίες αποτέλεσαν τα πέντε στυλ που πήραν τα ονόματα ζώων: το στυλ του Δράκοντα που αντιπροσωπεύει το πνεύμα, το στυλ της Τίγρης για την άσκηση των οστών, το στυλ της Λεοπάρδαλης για την ανάπτυξη της δύναμης, το στυλ του Φιδιού για την κυκλοφορία του chi και το στυλ του Γερανού για την ανάπτυξη των τενόντων.

Η ανάπτυξη του μοναστηριού Shaolin και η εκμάθηση διαφόρων πολεμικών τεχνών που πήρε θρυλικές διαστάσεις τράβηξε διάφορους κακοποιούς οι οποίοι γίνονταν μοναχοί ξεκινώντας νέα ζωή με νέο όνομα και νέα εμφάνιση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μετατρέπονται σε μοναχούς-ληστές και να ταλαιπωρούν τους χωρικούς. Όταν οι Μαντζουριανοί κατέκτησαν την Κίνα κατέφυγαν στο μοναστήρι Shaolin το οποίο έκαψαν το 1723. Οι επιζώντες μοναχοί, αποκρύπτοντας την ταυτότητά τους διέδωσαν τις πολεμικές τέχνες στη Κίνα αλλά και στις γύρω χώρες με απώτερο σκοπό κάποια μέρα να καταφέρουν να διώξουν τους κατακτητές. Πρέπει να σημειωθεί ότι τα κινέζικα στυλ πολεμικών τεχνών χωρίζονται σε βόρεια και νότια, καθώς και σε εσωτερικά κι εξωτερικά. Τα βόρεια στυλ χαρακτηρίζονται από τις τεχνικές ποδιών, ενώ τα νότια στυλ επικεντρώνονται περισσότερο στα χτυπήματα με τα χέρια.

Αναφέρεται πως η περίοδος μαθητείας στο Kung Fu ήταν πολύ σκληρή για κάθε νέο μοναχό. Για να γίνει καταρχήν δεκτός ως μαθητής έπρεπε να υποβληθεί σε μια σειρά δοκιμασιών που αφορούσαν τον χαρακτήρα και την θέλησή του. Όταν έφθανε στο τέλος της πολύχρονης μαθητείας του έπρεπε να περάσει μια σειρά σκληρών δοκιμασιών η επιτυχία των οποίων φαινόταν με την αποτύπωση στους βραχίονές του των συμβόλων του δράκου και της τίγρης. Αυτό επιτυγχανόταν με την μετακίνηση μιας πυρωμένης τεφροδόχου.


OKINAWA

H Okinawa, που βρίσκεται νότια της Ιαπωνίας, είναι το μεγαλύτερο νησί από τα περίπου 140 νησιά του αρχιπελάγους RyuKyu. Το όνομα Okinawa σημαίνει «σκοινί στο πέλαγος», μια ονομασία που ταιριάζει με το μακρόστενο σχήμα της. Αποτέλεσε το σταυροδρόμι όλων των πολιτισμών της Άπω Ανατολής. Οι κινέζικες πολεμικές τέχνες εισήχθηκαν στα RyuKyu τον 10ο περίπου αιώνα, τον ίδιο αιώνα που άρχισαν και οι εμφύλιες πολεμικές συγκρούσεις στην Ιαπωνία με αποτέλεσμα πολλοί πολεμιστές, γνώστες του ξίφους, της λόγχης και της άοπλης μάχης, να καταφύγουν στα νησιά.

Από τον 13ο αιώνα η τοπική πολεμική τέχνη είχε διαμορφωθεί για πολεμικούς σκοπούς. Τον 14ο αιώνα η Okinawa είχε χωριστεί σε τρία βασίλεια, το Chuzan, το Nanzan και το Hokuzan, αλλά το δεύτερο βασίλειο υπήρξε το ισχυρότερο και το διοικούσαν οι ηγεμόνες του από το οχυρωμένο κάστρο στο Shuri. Την εποχή των τριών βασιλείων οι πολεμικές τέχνες διαμορφώθηκαν ώστε να είναι το δυνατόν περισσότερο αποτελεσματικές σε μάχες που διεξάγονταν μέχρι θανάτου. Το 1372 ο Κινέζος αυτοκράτορας της δυναστείας των Ming ανέπτυξε στενές σχέσεις με τον βασιλιά Satto του Chuzan με αποτέλεσμα να αρχίσει ουσιαστικά η κινέζικη επιρροή στην Okinawa.

Το 1393 ο Κινέζος αυτοκράτορας έστειλε μια ομάδα τεχνιτών και εμπόρων στην Okinawa για να βοηθήσουν την τοπική οικονομία, οι οποίοι δημιούργησαν την δική τους κοινότητα στο χωριό Kume. Για πέντε ολόκληρους αιώνες το χωριό αποτέλεσε το κέντρο του κινέζικου πολιτισμού και της διάδοσης της κινέζικης πολεμικής τέχνης Chuan Fa στο νησί. Η τέχνη αυτή αναμίχθηκε με την τοπική πολεμική τέχνη και προέκυψαν νέα συστήματα πολεμικών τεχνών. Το 1429 τα τρία βασίλεια της Okinawa ενώθηκαν κάτω από τον βασιλιά του Chuzan, τον Sho Hashi, ο οποίος απαγόρευσε την κατοχή οποιουδήποτε όπλου, ενώ ανέπτυξε την θρησκεία, την διπλωματία και το εμπόριο.

Οι πόλεις της Okinawa, Naha [σήμερα είναι η έδρα του Πανεπιστημίου της Οκινάουα και του Πανεπιστημίου του ΡύουΚύου] και Shuri, έγιναν φημισμένα κέντρα εμπορίου όλης της ανατολικής Ασίας. Το 1470 ο Kanemaru κατέλαβε την εξουσία και η δυναστεία του Sho βασίλεψε μέχρι το 1879. Κατέσχεσε όλα τα όπλα τα οποία συγκέντρωσε στο κάστρο του στο Shuri. Η απαγόρευση των όπλων άφησε εκτεθειμένο το νησί και τους κατοίκους του σε πειρατές που κυριαρχούσαν στην κινέζικη θάλασσα. Τον 17ο αιώνα επικράτησε στην Ιαπωνία ο Tokugawa που επέτρεψε σε μέλη ορισμένων οικογενειών να είναι εξωτερικοί άρχοντες.

Μια από αυτές τις οικογένειες, η Shimazu, καθοδηγούσε τη φυλή Satsuma που κατοικούσε στις νότιες περιοχές του νησιού Kyushu. Το 1609 η Satsuma εισέβαλλαν στα νησιά RyuKyu. Ο βασιλιάς παραδόθηκε αλλά η δυναστεία Sho συνέχισε να κυβερνά κάτω από την επίβλεψη των Satsuma. Υπήρξε ακόμη μια απαγόρευση όπλων επί ποινή θανάτου για τους παραβάτες. Παράλληλα απαγορεύτηκε και η εξάσκηση σε κάθε είδους άοπλης μάχης. Αυτό οδήγησε τους κατοίκους του νησιού να αρχίσουν να εξασκούν την πολεμική τέχνη της Okinawa, γνωστή ως «te», με απόλυτη μυστικότητα, ενώ τα αγροτικά και ναυτικά εργαλεία μετατράπηκαν σε όπλα. Ακριβώς λόγω της μυστικότητας αυτής ότι πληροφορίες υπάρχουν σχετικά με το ιστορικό παρελθόν έχουν φτάσει σε ‘μας προφορικά και ίσως κάποια σημεία να είναι ασαφή.

Η γιαπωνέζικη και η κινέζικη επιρροή συνεχίστηκε στο νησί κι έτσι εισήχθηκαν διάφορες πολεμικές τέχνες που επηρέασαν τις ντόπιες τέχνες, με κυριότερες το Ιαπωνικό ken jutsu [η τέχνη του ξίφους] και το κινέζικο Chuan Fa. Το 1879 η εξουσία των Satsuma έπαψε και η Okinawa έγινε μέρος της Ιαπωνικής αυτοκρατορίας, αλλά η απαγόρευση στην εξάσκηση των πολεμικών τεχνών συνεχίστηκε να γίνεται κάτω από απόλυτη μυστικότητα. Ο Ιαπωνικός θρύλος προσδιορίζει την ίδρυση της Ιαπωνικής αυτοκρατορίας περίπου το 600 π.Χ.

Οι κάτοικοί της ήταν αρχικά μια φυλή των οποίων οι σημερινή της απόγονοι είναι οι Αϊνού από τους οποίους υπάρχουν σήμερα μερικές χιλιάδες επιζώντες στο νησί Χοκάιντο. Κατά τους πρώτους αιώνες της τελευταίας χιλιετίας π.Χ. υπήρξε μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα από τις κινέζικες και κορεατικές ακτές με αποτέλεσμα οι Αϊνού να υποχωρήσουν στον βορρά και να σχηματιστεί ένας ανάμεικτος πληθυσμός που οι αρχικές του διαφορές εξαφανίστηκαν κάτω από τα κοινά χαρακτηριστικά που δημιουργήθηκαν λόγω της απομονωμένης διαβίωσης σ’ ένα νησιωτικό κόσμο. Έτσι γεννήθηκε ο Ιαπωνικός λαός.

Το 1825 ο Aizu Seisgisai ανέφερε στο βιβλίο του, «Shin Rn» [Νέα Θεωρία]: «Η άγια γη της Ιαπωνίας είναι ο τόπος όπου ανατέλλει ο ήλιος κι όπου γεννιέται το πνεύμα. Ο απόγονος του Ηλίου ανεβαίνει από γενιά σε γενιά στο θρόνο χωρίς διακοπή. Αυτός είναι ο κυβερνήτης της γης που ορίζει τον κόσμο, που η κυριαρχία του θα είναι παγκόσμια –γιατί κανένας τόπος δεν είναι πάρα πολύ απομακρυσμένος για να δεχθεί την ευλογία της βασιλικής του χάρης».

Τον 17ο αιώνα όλες οι σχολές πολεμικών τεχνών ενώθηκαν σε μέτωπο κατά του εχθρού κάτω από το κοινό όνομα «te», αλλά λίγο αργότερα χρησιμοποιήθηκε παράλληλα και η ονομασία tode που σημαίνει «κινέζικο χέρι», το ιδεόγραμμα του οποίου σηματοδοτούσε την κινέζικη επιρροή στις πολεμικές τέχνες της Okinawa. Πολλές φορές χρησιμοποιήθηκε και η λέξη kempo για να περιγράψει τις πολεμικές τέχνες, που είναι η ιαπωνική προφορά για το Chuan Fa. Από τις αρχές του 190υ αιώνα άρχισε να χρησιμοποιείται η Ιαπωνική ονομασία Karate για να περιγράψει τις πολεμικές τέχνες της Okinawa, αλλά τελικά καθιερώθηκε πολλά χρόνια αργότερα.

Η εξάσκηση των πολεμικών τεχνών της Okinawa γινόταν κυρίως στις πόλεις Shuri, Naha και Tomari, στις οποίες όλα τα συστήματα πολεμικών τεχνών κατατάσσονται σε τρεις κύριες σχολές te που έφεραν το όνομα της πόλης από την οποία προέρχονταν. Υπήρξαν, επομένως, το Shuri-te, το Naha-te και το Tomari-te και όλες μαζί είχαν τις ονομασίες Okinawan Te, Bushi no te ή Tode. O Sokon Matsumura που έζησε τον 19ο αιώνα θεωρείται ο πατέρας του Shuri-te μαζί με τους μαθητές του Anko Azato και Anko Itosu.

Το σύστημα αυτό σε γενικές γραμμές ενσωμάτωνε τα κινέζικα εξωτερικά συστήματα που ήταν πιο επιθετικά αλλά και τις ιθαγενείς τεχνικές του te. Η πολεμική τέχνη του Naha-te καλλιεργήθηκε κατά τον 18ο αιώνα από τον Kojo Uekata, τον Sakugawa και τον κινέζο δάσκαλο Kushanku και στα τέλη του 19ου αιώνα από τον Kanryo Higaonna. Αντιπροσώπευε άμεσα την κινέζικη επιρροή, ήταν πιο αμυντικό, περιείχε έλεγχο της αναπνοής και την αναπνοή του ki. Τέλος, το Tomari-te αναπτύχθηκε τον 19ο αιώνα από τον Kosaku Matsumora και περιείχε στοιχεία και από τα δύο προηγούμενα συστήματα.

Αργότερα τα συστήματα των πολεμικών τεχνών της Okinawa χωρίστηκαν σε δυο μεγάλες κατηγορίες: Στην πρώτη κατηγορία ανήκαν τα αμιγώς κινεζικής προέλευσης συστήματα που αποτελούσαν συνέχεια του Naha-te, ενώ στην δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνονταν τα υπόλοιπα συστήματα που προέρχονταν από την μίξη των Shuri-te και Tomari-te. Από τα τέλη του 19ου αιώνα όταν η Okinawa ενσωματώθηκε στην Ιαπωνική αυτοκρατορία πολλά άλλαξαν στις ντόπιες πολεμικές τέχνες. Μια νέα γενιά δασκάλων προσπάθησε να τις προσαρμόσει στα Ιαπωνικά δεδομένα ώστε να γίνει δυνατή η διάδοσή τους, όπως ο Gichin Funakoshi, o Chojun Miyagi, o Kanken Toyama, o Kenwa Mabuni και άλλοι.

Αναφέρθηκα νωρίτερα ότι παράλληλα με την μυστική ανάπτυξη κι εξάσκηση της άοπλης μάχης ανάμεσα στους κατοίκους της Okinawa λόγω της απαγόρευσης οποιουδήποτε όπλου, οι κάτοικοι του νησιού άρχισαν να χρησιμοποιούν και τα γεωργικά και ναυτικά τους εργαλεία για την αυτοπροστασία τους.
Η συστηματοποίηση των τεχνικών αυτών πήρε την ονομασία Kobudo και σήμερα στο Koei-Kan Karate-Do κάποια από αυτά τα όπλα έχουν ενσωματωθεί στην εξάσκηση των μαθητών. Τα όπλα που χρησιμοποιούνταν στην Okinawa περιλάμβαναν το δρεπάνι [kama], την τρίαινα [sai], τα ραβδιά [bo], τον κόπανο ρυζιού [nunchaku], την σφήνα για μυλόπετρες [tonfa] κ.α.

Related

Break New 6450410600087186354

Δημοσίευση σχολίου

emo-but-icon

Hellas
ArabicBlogger Tips And Tricks|Latest Tips For BloggersFree BacklinksBlogger Tips And Tricks Korean Japanese Chinese Simplified Russian Portuguese
English French German Spain Italian Dutch

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

Περιγραφή1
Περιγραφή2
Περιγραφή3
Περιγραφή4

Δημοφιλεις αναρτησεις

ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ



Ολα τα κείμενα δημοσιεύονται και στα social media

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ

item