.

Μοχάμεντ Αλι: "Είμαι ο βασιλιάς του κόσμου!" [video & φωτογραφίες]

Ο Κάσιους Κλέι ανέβηκε στο ρινγκ, στο Μαΐάμι Μπιτς, φορώντας μια κοντή λευκή ρόμπα, που στην πλάτη έγραφε με κεντημένα γράμματα "Ο ...


Ο Κάσιους Κλέι ανέβηκε στο ρινγκ, στο Μαΐάμι Μπιτς, φορώντας μια κοντή λευκή ρόμπα, που στην πλάτη έγραφε με κεντημένα γράμματα "Ο Γλωσσάς". Για μια ακόμη φορά, ήταν όμορφος. Ήταν γρήγορος, επιδέξιος και είκοσι δύο ετών. Όμως, για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή του, ένιωθε φόβο. Το ρινγκ ήταν γεμάτο ξoφλημένους και ανερχόμενους, τσιράκια και διάφορους ασχημομούρηδες.

Ο Κλέι τους αγνόησε. Άρχισε να αναπηδά στις μύτες των ποδιών του, ανόρεχτα στην αρχή -όπως θα έκανε ένας χορευτής ο οποίος ετοιμάζεται να πάρει μέρος σε μαραθώνιο χορού, όταν το ρολόι δείχνει μόλις δώδεκα παρά δέκα- πιο γρήγορα στη συνέχεια, αρχίζοντας να το απολαμβάνει περισσότερο.

Λίγα λεπτά μετά, ο Σόνι Λίστον, ο παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών, πέρασε το πόδι του ανάμεσα στα σχοινιά και πάτησε στο καναβάτσο, επιφυλακτικά, σαν να ανέβαινε προσεχτικά πάνω σε ένα κανό. Φορούσε μια ρόμπα με κουκούλα. Τα μάτια του δεν πρόδιδαν καμία ανησυχία και ήταν κενά, τα νεκρά μάτια ενός ανθρώπου που η ζωή δεν του είχε κάνει χάρες και ούτε κι αυτός είχε χαριστεί ποτέ σε κανέναν. Ήταν μάλλον απίθανο να χαριστεί στον Κάσιους Κλέι.

Σχεδόν όλοι οι αθλητικοί συντάκτες που βρίσκονταν στο Μαιάμι Κονβέσιον Χολ [στο Συνεδριακό Κέντρο του Μαΐάμι] περίμεναν ότι το τέλος της βραδιάς θα έβρισκε τον Κλέι πεσμένο ανάσκελα. Ο Ρόμπερτ Λίπσαιτ, ο νεαρός συντάκτης πυγμαχικών θεμάτων της Νιου Γιορκ Τάιμς, έλαβε ένα τηλεφώνημα από τους αρχισυντάκτες του, οι οποίοι του είπαν να βρει στο χάρτη την διαδρομή από την αρένα στο νοσοκομείο, για να ξέρει πως να πάει, αφού ο Κλέι θα κατέληγε σίγουρα εκεί. Η απόδοση των στοιχημάτων ήταν επτά προς ένα εναντίον του Κλέι και ήταν σχεδόν αδύνατον να βρεθεί μπούκης που θα δεχόταν ποντάρισμα.

Το πρωινό του αγώνα, η εφημερίδα Νιου Γιορκ Ποστ δημοσίευσε τη στήλη του Τζάκι Γκλίζον, του δημοφιλέστερου κωμικού στη χώρα, ο οποίος έγραφε: "Προβλέπω ότι ο Σόνι Λίστον θα κερδίσει μέσα σε 18 δευτερόλεπτα στον πρώτο γύρο και στην εκτίμησή μου αυτή συμπεριλαμβάνονται και τα 3 δευτερόλεπτα που θα φέρει μαζί του στο ρίνγκ ο Φαφλατάς".

Ακόμη και οι οικονομικοί υποστηρικτές του Κλέι, τα μέλη του Ομίλου Χορηγιών του Λούσβιλ, περίμεναν μια συμφορά. Ο δικηγόρος του Ομίλου, ο Γκόρντον Ντέβιντσον, έκανε σκληρές διαπραγματεύσεις με την ομάδα του Λίστον, υποθέτοντας ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά του νεαρού στο ρινγκ. Το καλύτερο που θα μπορούσε να ελπίζει ο Ντέβιντσον ήταν ότι ο νεαρός θα τελείωνε τον αγώνα "ζωντανός και αλώβητος".

Ήταν το βράδυ της 25ης Φεβρουαρίου του 1964. Ο Μάλκομ Χ., καλεσμένος και μέντορας του Κλέι, ήταν μπροστά-μπροστά, στη θέση υπ' αριθμόν 7. Ο Τζάκι Γκλίζον και ο Σάμι Ντέιβις ήταν εκεί, όπως επίσης και διάφοροι μαφιόζοι από το Λας Βέγκας, το Σικάγο και τη Νέα Υόρκη. Ένα νέφος από καπνό πούρου ανέβαινε προς τους προβολείς που φώτιζαν το ρινγκ. Ο Κάσιους Κλέι έριξε μερικές γροθιές προς το γκρίζο σύννεφο που αιωρούνταν και περίμενε να ακούσει το καμπανάκι!

"ΤΟ ΕΙΔΕΣ ΑΥΤΟ; ΜΕ ΕΙΔΕΣ;"

Ο Μοχάμεντ Αλι ήταν καθισμένος σε μια ογκώδη πολυθρόνα και έβλεπε τον εαυτό του στην οθόνη της τηλεόρασης. Η φωνή του έβγαινε σαν πνιχτός ψίθυρος και το δάκτυλό του τρεμούλιαζε, καθώς έδειχνε το νεαρό εαυτό του -τον εαυτό του έτσι όπως είχε διατηρηθεί αναλλοίωτος- στη βιντεοκασέτα: σε ηλικία 22 ετών, να κάνει ζέσταμα στη γωνία του, με τα γαντοφορεμένα χέρια του να κρέμονται πλάι στους γοφούς του [...]

Τώρα, ο Αλι ψιθύριζε ξανά: "Το βλέπεις; Με βλέπεις;". Και ο νάτος, ανάμεσα στον προπονητή του, τον Αντζελο Νταντί, και τον φεγγαροπρόσωπο, νεαρό Μπουντίνι, που μουρμουρίζει στο αυτί του Αλι ασυνάρτητα ξόρκια, για να τον εμψυχώσει. "Όλη τη νύχτα! Όλη τη νύχτα! Να πετάς σαν πεταλούδα, να τσιμπάς σαν μέλισσα! Να αστράφτεις και να βροντάς, παλικάρι μου!" "Αυτή ήταν η μοναδική φορά που φοβήθηκα πάνω στο ρινγκ" είπε ο Αλι. "Με τον Σόνι Λίστον. Την πρώτη φορά. Στον πρώτο γύρο. Είχε πει ότι θα με σκοτώσει" [...]

Με το όνομα Κάσιους Κλέι μπήκε στον κόσμο της επαγγελματικής πυγμαχίας, σε μια εποχή που όλοι θεωρούσαν ότι ένας μαύρος πυγμάχος έπρεπε να αντιμετωπίζει με σεβασμό τις ευαισθησίες των λευκών και να παριστάνει τον ευγενή και αβρό μαχητή, σε έναν κόσμο όπου στο Νότο κυριαρχούσαν οι νόμοι του Τζιμ Κρόου και στον Βορά η υποκρισία. Ως αθλητής, υποτίθεται ότι έπρεπε να παραμείνει αμέτοχος στις κοσμογονικές αλλαγές που συντελούνταν γύρω του, σε πολιτικό και φυλετικό επίπεδο: τις καθιστικές διαμαρτυρίες των φοιτητών στο Νάσβιλ το 1960 [τη χρονιά που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στη Ρώμη], τις Διαδρομές για την Ελευθερία, την πορεία στην Ουάσιγκτον και τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των φοιτητών στο Ολμπανι της Γεωργίας και στο Πανεπιστήμιο του Μισισιπή [την εποχή που σκαρφάλωνε προς την κορυφή της επαγγελματικής κατηγορίας βαρέων βαρών].

Ο Κλέι όχι μόνο αντέδρασε στις ανακατατάξεις αυτές, αλλά αντέδρασε με τρόπο τέτοιο που εξόργισε τους πάντες, από τους λευκούς ρατσιστές μέχρι τους επικεφαλής του Εθνικού Συνδέσμου για την Πρόοδο των Εγχρώμων. Άλλαξε τη θρησκεία και το όνομά του και ανακήρυξε τον εαυτό του ελεύθερο από κάθε λογής προδιαγραφές και προσδοκίες. Ο Κάσιους Κλέι έγινε ο Μοχάμεντ Αλι [...]

Εκείνο το απόγευμα, κουβεντιάσαμε με τον Αλι για τους τρεις κορυφαίους πυγμάχους βαρέων βαρών της εποχής -τον Φλόιντ Πάτερσον, τον Σόνι Λίστον και τον ίδιο τον Κλέι- και τον μυστηριώδη τρόπο με τον οποίο σηματοδότησαν τις πολιτικές και φυλετικές αλλαγές, που συντελούνταν παράλληλα με τους μεταξύ τους αγώνες για τη διεκδίκηση του τίτλου.

Στις αρχές της δεκαετίας του '60 ο Πάτερσον ήταν το αρχέτυπο του καλού νέγρου, ένας καταδεκτικός και παράξενα φοβισμένος άντρας, ευσεβής υπέρμαχος του αγώνα για τα πολιτικά δικαιώματα, της ενσωμάτωσης των εγχρώμων και της χριστιανικής ευσέβειας. Ο Λίστον, ο οποίος αποφοίτησε από το σωφρονιστικό σύστημα πριν ανέβει στα ρινγκ, αποδέχθηκε τον ρόλο του κακού νέγρου, αφού συνειδητοποίησε ότι δεν θα του επιτρεπόταν ποτέ να παίξει κανέναν άλλο ρόλο. Για τους περισσότερους αθλητικούς συντάκτες, ο Λίστον ήταν ένα τέρας που δεν επιδεχόταν ερμηνεία, ένας Μπίγκερ Τόμας ή ένας Καλιμπάν που ξεπερνούσε την αντιληπτική τους ικανότητα.[...]

Ο αγώνας άρχισε. Στην ασπρόμαυρη εικόνα, ο Κάσιους Κλέι βγήκε από τη γωνία του με μικρά πηδηματάκια και άρχισε αμέσως να κινείται κυκλικά μέσα στον τετράγωνο χώρο, χορεύοντας, βηματίζοντας γύρω-γύρω μέσα στο ρινγκ, κινούμενος μέσα-έξω, λυγίζοντας απότομα το κεφάλι του δεξιά και αριστερά, σαν να ήθελε να απαλλαγεί από ένα πιάσιμο στον λαιμό του, γεμάτος χαλαρότητα και πλαστικότητα - και τότε ο Λίστον, τεράστιος σαν ταύρος, με τους ώμους του να μοιάζουν σαν να αποκλείουν το μισό ρινγκ, όρμησε κατά πάνω του με το αριστερό ντιρέκτ. Αστόχησε για περίπου 60 πόντους.

Εκείνη τη στιγμή ο Κλέι έδωσε ένα δείγμα όχι μόνο όσων έμελλε να συμβούν εκείνη τη νύχτα στο Μαΐάμι, αλλά και των καινοτομιών που επρόκειτο να εισαγάγει στην πυγμαχία και τον αθλητισμό γενικότερα -το πάντρεμα της μεγάλης μάζας με την ταχύτητα. Δεν ήταν πλέον απαραίτητο για έναν μεγαλόσωμο αθλητή να περπατάει βαριά και να χτυπάει άτσαλα, αφού ήταν δυνατόν να χτυπάει με τη δύναμη ενός πυγμάχου βαρέων βαρών και να κινείται όπως ο Ρέι Ρόμπινσον. [...]

Η ταινία συνέχιζε να παίζει. Ο Κάσιους Κλέι ήλεγχε απολύτως τον αγώνα. Ο Λίστον είχε σημάδια κάτω από τα μάτια του. Είχε γεράσει δέκα χρόνια μέσα σε 15 λεπτά. Ο Αλι το είχε απολαύσει τότε και το απολάμβανε και τώρα. "Ο κόσμος φώναζε, κάθε φορά που ο Λίστον έριχνε μια γροθιά" ψιθύρισε. "Περίμεναν ότι ο Λίστον θα με πετούσε έξω από το ρινγκ, αλλά τώρα δεν μπορούν να το πιστέψουν. Κοίτε με!". [...]

Στο τέλος του 6ου γύρου ο Λίστον κάθισε στο σκαμνί στη γωνία του και έμεινε εκεί. Τα παράτησε. Ο Αλι χαμογέλασε, καθώς κοιτούσε τον νεότερο εαυτό του να χορεύει γύρω-γύρω φωνάζοντας. "Είμαι ο βασιλιάς του κόσμου! Βασιλιάς του κόσμου!", να σκαρφαλώνει στα σχοινιά του ρινγκ και να δείχνει τους αθλητικούς συντάκτες. "Φάτε τα λόγια σας! Φάτε τα λόγια σας!". Την άλλη ημέρα ο Κλέι θα ανακοίνωνε ότι δεν ήταν απλά παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών, αλλά και μέλος του Έθνους του Ισλάμ.

Μια καθαρίστρια μπήκε στο δωμάτιο, άφησε παράμερα την ηλεκτρική σκούπα και κάθισε με τα μάτια στραμμένα στην τηλεόραση. Ο Κάσιους Κλέι συνέχιζε να φωνάζει: "Βασιλιάς του Κόσμου!" "Κούκλος είμαι!" "Βρε Αλι", του είπε, "είχες πολύ μεγάλο στόμα τότε"
"Το ξέρω" απάντησε χαμογελώντας. "Αλλά δεν ήμουν όμορφος; Ήμουν είκοσι... είκοσι πόσα; Είκοσι δύο. Τώρα είμαι 54."

Έμεινε σιωπηλός για περίπου 1 λεπτό και μετά είπε:
"Ο χρόνος φεύγει. Φεύγει. Πετάει μακριά".

Μετά ο Αλι σήκωσε πολύ αργά το χέρι του και πετάρισε τα δάχτυλά του σαν τα φτερά ενός πουλιού. 

"Απλώς πετάει μακριά", είπε.

Είπε:

-Οι πρωταθλητές δεν γίνονται στα γυμναστήρια. Οι πρωταθλητές γίνονται από αυτό που υπάρχει μέσα τους -επιθυμία, όνειρο, όραμα. Πρέπει να έχουν την αντοχή της τελευταίας στιγμής, πρέπει να είναι λίγο πιο γρήγοροι, πρέπει να έχουν την τεχνική και την θέληση. Μόνο που η θέληση πρέπει να είναι πιο δυνατή από την τεχνική.

-Είμαι ο καλύτερος και το είπα αυτό πριν ακόμη μάθω ότι είμαι.

-Θα τον χτυπήσω τόσο άσχημα που θα χρει΄ζεται καλαπόδι για να βάλει το καπέλο του.

-Μόνο αυτός που έχει ηττηθεί μπορεί να φτάσει στον πάτο της ψυχής του, και να βρει την έξτρα δύναμη που χρειάζεται για να κερδίσει όταν ο αγώνας είναι ισόπαλος.

[Πηγές: "Μοχάμεντ Αλι: Ο Βασιλιάς" Η επίσημη αυτοβιογραφία του & "Ο θαυμαστός κόσμος της επαγγελματικής πυγμαχίας", των Βίκτωρ Ρέντη και Περικλή Κολυβάρη]

Διαβάστε κι εδώ







[next]

[next]

[next]

[next]

[next]


Related

Break New 3718726186162765721

Δημοσίευση σχολίου

emo-but-icon

Hellas
ArabicBlogger Tips And Tricks|Latest Tips For BloggersFree BacklinksBlogger Tips And Tricks Korean Japanese Chinese Simplified Russian Portuguese
English French German Spain Italian Dutch

Συνδεθειτε με τους διαφημιζομενους

Περιγραφή1
aaaaa

aaaaa

aaaaa

aaaaa

aaaaa

aaaaa

aaaaa

aaaaa

aaaaa

aaaaa

KARATE into the OLYMPICS 2020

Edward Kaloudis & Brian Frost

Edward Kaloudis & Brian Frost

Δημοφιλεις αναρτησεις

ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Ολα τα κείμενα που εδώ διαβάζετε, ταυτόχρονα δημοσιεύονται και στα social media
item